و من همچناه خواهم زیست

اي نفس
		اي نفس مبادا افسرده شوي مبادا جاهلان را نااميد گردي همواره آرزومند باش جز آرزو، ديگري نمي تواند وصال را نزديك كند اي نفس! تو مرا از لذت زندگاني دور ساختي و من از تو خوشنودم و چنين سرنوشتي را پذيرفتم اي نفس! اگر هجران مي تواند مردم را از عشق باز بدارد نظمي كه ستارگان را در آسمان پراكنده كرد مشوش و واژگون مي شد دريا                 در سكون شب  ان هنگام كه آدمي به خواب رود و بيداري او درحجاب باشد جنگل فرياد زند: من همان عزمم كه توسط خورشيد در دل خاك روييد دريا به او چيزي نگفت ولي با خود چنين گفت: عزم، از آن من است سنگ گفت: روزگار در من رازي نهاد كه تا روز جزا مخفي است دريا به او چيزي نگفت ولي با خود چنين گفت‌: اسرار از آن من است باد گفت: شگفتي ها دارم زيرا مه و آسمان را ز هم جدا مي سازم دريا خاموش و ساكت شد اما با خود چنين گفت: باد از  آن من است رود گفت: چه گوارا هستم تشنگي زمين را برطرف مي سازم دريا ساكت و خاموش شد اما با خود چنين گفت: رود از آن من است كوه گفت: به مانند ستاره اي در سينه ي افلاك پابرجا و استوار هستم دريا آرام ماند ولي با خود چنين گفت: كوه ار آن من است انديشه گفت: من پادشاه هستم و در جهان پادشاهي مانند من نيست دريا بي حركت ماند اما در خواب به خود گفت: همه چيز از آن من است

+ نوشته شده در  چهارشنبه هشتم خرداد 1387ساعت 1:23 بعد از ظهر  توسط michael  | 

---